U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Word vriend van Poëzie Podium Oss!

Voor meer informatie of contact:

 Klik hier!

Kermisgedicht van de week (zie voor ale kermisgedichten tab Poëzie)

       Noud van Tilborg 

 

        VERLANGEN

         Verlangend kijken ze naar buiten

         de mannen van       

         de zweefdraairups

         Een lange winter

         zegevierend over alles

         wat naar lente rook

         zet een  eindsprint in

         om snel te verdwijnen

 

         De kriebels komen

         Ze hebben onderhoud gepleegd

         gerepareerd gesmeerd

         gepoetst tot alles blinkt en

         geen spiegel meer nodig is

         Nu is het wachten op de eerste kermis

         In de wagens is het stil

         Alleen de klok tiktakt

               

         De stilte roept heimwee op

         naar lawaai en drukte

         Ze willen het plein vullen

         laten horen dat ze er zijn

         In de ogenschijnlijke chaos

         takelen hameren waterpassen

         maar  moeten net als bezoekers

         oefenen in tijdloos geduld

 

           Noud van Tilborg

           Oss 27 februari 2017

 

 

                                                                                                           

 

 

vierHieronder vier gedichten van Naud Thissen:
 
het Storiono trio
 
Een sfeervolle ambiance
een zaal vol liefhebbers
opkomst van drie gladiatoren
ingetogen, uitnodigend, direct geliefd.
De partituren worden opengelegd,
de instrumenten gestemd.
Een gezonde spanning heerst.
De eerste klanken klinken,
grijpen om zich heen.
De strijkstokken tintelen 
over de snaren,
glijden langzaam weg in stilte,
worden verdrongen door vleugelklanken.
De pianist danst in moordend tempo 
over de toetsen.
Knikkers rollen welluidend af en aan.
Viool en cello wachten op hun beurt
voor een harmonieuze vrijage,
uitmondend in een magistrale apotheose.
Doodse stilte,
een daverend applaus.
 
 
De vluchteling
 
Er komt een man langs onze tuin,
licht getint, enigszins bruin..
Hij kijkt afwezig voor zich uit.
Zijn energie lijkt opgebruikt.
Het leven is hem aan te zien.
Is hij een vluchteling misschien?
Ik geef hem een hand en stel me voor;
een brede lach van oor tot oor.
Eindelijk iemand die hem groet,
wat dat al niet met mensen doet.
Er volgt in moeilijk Engels een gesprek;
hij heeft aan alles groot gebrek.
"Hoe was het in uw eigen land?"
"Daar is alles platgebrand!"
Ik wist geen woorden meer te vinden.
"Oh ja, en dood zijn al mijn vrinden,
vrouw en kinderen zijn verdwenen."
Hij had nog net wat geld kunnen lenen
om te ontsnappen uit die ellende
naar ons land waar hij niemand kende.
Hij wilde werken aan een nieuw bestaan.
Waar haalde hij de energie vandaan?
Hij wilde zich per se verzetten 
tegen al die schreeuwende petten.
Hij wilde iets betekenen voor ons land
en niet buigen voor lompe tegenstand
Ik vroeg hem:"Waar komt u vandaan?"
Hij antwoordde trots:"Ik ben Afgaan".
En wat ik nog niet wist...
Hij was een gerenommeerd internist.
 
 
Een over de natuur
 
Daar in het bos
tussen soortgenoten
stond de eik;
een Romeinse zuil
op halve hoogte afgeknapt
alsof betonrot van binnenuit
zijn structuur had verwoest.
Honderden cannalures,
minder scherp getekend.
Zijn kapiteel verdord ernaast
Overal gezwellen van elfenbankjes,
klokjes van een klokkenspel,
een carillon van stilte.
 
heel brutaal toch nog een derde. Je mag kiezen.
 
 
De Kamer
 
Weer een speler
die zich niet meer kan vinden
in het spel.
Wil nieuwe wegen bewandelen.
Weer een afsplitsing,
weer een meer; te veel.
We raken de weg kwijt.
Het overzicht ontbreekt.
Geen langetermijnvisie te herkennen.
Idealen opgeborgen in het achterhuis,
of opgepoetst als blikvanger in de etalage.
Een winkel met honderd soorten
van hetzelfde.
Kiezen is opportunisme.

Cookie-beleid

Deze site maakt gebruik van cookies om informatie op uw computer op te slaan.

Gaat u akkoord?