U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Word vriend van Poëzie Podium Oss!

Voor meer informatie of contact:

 Klik hier!

Kermisgedicht van de week (zie voor ale kermisgedichten tab Poëzie)

       Noud van Tilborg 

 

        VERLANGEN

         Verlangend kijken ze naar buiten

         de mannen van       

         de zweefdraairups

         Een lange winter

         zegevierend over alles

         wat naar lente rook

         zet een  eindsprint in

         om snel te verdwijnen

 

         De kriebels komen

         Ze hebben onderhoud gepleegd

         gerepareerd gesmeerd

         gepoetst tot alles blinkt en

         geen spiegel meer nodig is

         Nu is het wachten op de eerste kermis

         In de wagens is het stil

         Alleen de klok tiktakt

               

         De stilte roept heimwee op

         naar lawaai en drukte

         Ze willen het plein vullen

         laten horen dat ze er zijn

         In de ogenschijnlijke chaos

         takelen hameren waterpassen

         maar  moeten net als bezoekers

         oefenen in tijdloos geduld

 

           Noud van Tilborg

           Oss 27 februari 2017

 

 

                                                                                                           

 

 

Amnesia (Inspired)

Onze foto's liggen uitgestald op mijn bureau.
Ik moet toegeven dat ik er altijd naar kijk als ik me alleen voel, ik koester ze, stuk voor stuk.
Iedereen vraagt zich af waarom ik niet mee doe, waarom ik liever vanaf de zijkant toekijk, muziek aan, wereld uit, jij weg uit mijn gedachten.
Het breekt me om aan je te denken, me te realiseren dat je niet meer van mij bent, en ik niet meer van jou.
Het is moeilijk om je naam te horen, ik heb je al zo lang niet gezien.
Ik probeer je te herinneren, zoals je echt was, maar mijn herinneringen vervagen.
Welke kleur hadden je ogen, hoe voelde het als je je armen om me heen sloeg, werd je echt altijd gevolgd door een walm van tabak en whisky?
Als ik kijk naar die foto's vraag ik me af waar je bent, of je er altijd zo oud, zo vermoeid uit zag. Waarom had ik dat nooit eerder gezien?
Het is alsof we nooit echt bestaan hebben, was het allemaal slechts een leugen?
Als wat we hadden waar was, hoe kan het dan dat alles goed met je gaat?
Want ik ben alles kwijt dat ik ooit heb gehad, met mij gaat het helemaal niet meer zo goed.
Ik herinner me de dag dat je me vertelde dat je wegging, ik herinner me de make-up die over mijn wangen stroomde, de dromen die je me liet achterlaten; ik had ze niet meer nodig, net als elke wens die we ooit samen hadden gemaakt.
Ik zou willen dat ik wakker zou worden met geheugenverlies en alle kleine dingen zou zijn vergeten. Zoals hoe veilig ik me voelde in je armen, hoe je me troostte en ik naast je in slaap viel.
En alle herinneringen waaraan ik nooit zal kunnen ontsnappen.
Want met mij gaat het helemaal niet meer zo goed.

Met bovenstaand gedicht is Iris de winnares geworden van het 10e Open Poëzie Podium 2014. 

Cookie-beleid

Deze site maakt gebruik van cookies om informatie op uw computer op te slaan.

Gaat u akkoord?